روزها و ماه ها و شايد هم سالها زمان ميگذاري براي دوست داشتن شخصي و زماني كه با اطمينان به او و علاقه ي او به خود ميخواهي دنياي خود و او را به هم پيوند دهي در كمال ناباوري ميبيني بازيچه اي بيش نبودي و حال غمگين از اين خيانت هروز بيشتر و بيشتر در خود فرو ميروي

در دنيا حرفهايي هست كه با هزاران هزار سكوت هزاران هزار فرياد هرگز نميتوان آنهارا به انسانها گفت بلكه بايد آرام و بي صدا نشست و نظاره كرد كه سرنوشت چه ميكند و ديد كه آيا اجازه ي داشتن آرزوهايي كه سالها براي داشتنش خود را به آب و آتش آتش زده اي را به تو ميدهد يا نه؟؟؟؟؟؟

پ ن : عزيزم من واقعا دوست دارم اما خيلي وقتا خيلي چيزا نميشهه. هر كاري تا الن كردم هر چه قدر كه اذيتت كردم و ميكنم باور كن براي خودته. باشه عزيزم؟؟؟ پس لطفا كمي اين سختگيري هاي منو تحمل كن تا در آينده به سختي نخوريم دوست دارم